Канцэпцыя Жэжэшэчкі - лытдыбр з фоткамі. :)

( сістэмнае паведамленьне )

Цалую, заўжды вашая,
Ю :)

Ну, здагадайцеся з аднога разу, хто ж гэты адважны дайвер на дне акіяна басэйна, зафіксаваны ў момант націсканьня на інфлятар?

Я ў Менску, калі ў Гомель - ня ведаю, у шырокія інтэрнэты трапляю зрэдку й несістэмна, лісты чытаю з затрымкай і адказваю па магчымасьці. Ну, калі што, тэлефоны мае вы ведаеце. Цьомы.

Сюжэтны тупік; незажыўлены шнар,
якога з аблічча ня зьдзерці;
тады рэжысэр выпраўляе сцэнар
сіндромам раптоўнае сьмерці.

Закінуты сквер як балотны аер.
Чужы лістападаўскі горад
маршрутам нязнаным выводзіць яе
пад вокны каханкі ягонай.

Ні злосьці, ні рэўнасьці ашалелай -
спроба пазбавіцца болю,
спатоліць тугу незнаёмых, але
адной аб'яднаных любоўю.

А той, - ліхтароў мірганулі агні, -
сюжэтам прыбраны далёка, -
пачуць іх ня можа, убачыць ані
праз даўкую вату аблокаў.

Эстафета ад ku_palinka:

1. Акуляры для цябе - гэта каб лепш бачыць або сродак стварэння вобразу?
-3 на кожным воку :) Калі бязь іх нельга абысьціся, то хай тады працуюць на вобраз. Час ад часу акуляры мяне задзёўбваюць, і пачынаецца пэрыяд лінз.

2. Што табе дала праца ў школе?
Пытаньне зэ бэст, даўно чакала :) Дакладнае разуменьне, як функцыянуе дзяржаўны адміністратыўны апарат; што робіцца з пастановай міністэрства, пакуль яна дойдзе да нізу, і як ідуць угору справаздачы. Уяўленьне аб праўдзівым ўзроўні прававой культуры насельніцтва. Штодзённае трываньне моцнай плыні скіраванага на цябе негатыву, і разуменьне, як гэта адольваць. Веданьне, што такое нелюбімая праца і як можна зьнішчаць сваё жыцьцё па звыклай завядзёнцы. Жалезнае абяцаньне самой сабе, што болей ніколі ў мяне ня будзе начальства.

3. Раскажы гісторыю свайго літаратурнага псеўданіма.
Югася - памяншальная форма Яўгеніі, а Каляду ў 17 гадоў прыдумала. Але і цяпер прыдумала б тое самае.

4. Што для цябе найлепшы экстрым і адрэналін?
Я люблю, калі мне страшна! Першая паездка па горадзе за стырном (тут на рэфлексіі часу не было, мяне накрыла, калі я прыпаркавалася), самотны начны шпацыр пустым дачным пасёлкам увосень... З парашутам абавязкова прыгну; а калі пасьля першага разу ня перастану баяцца, то прыгну яшчэ раз :)

5. А каго ты раіш пачытаць сваім знаёмым?
Я тут сяброўцы параіла "Сто гадоў...", а яна сказала, што гэта "сантабарбара нейкая". Вось з гэтай нагоды свае парады трымаю пры сабе.

Выходжу я неяк у шырокія Інтэрнэты - і што я там бачу? Сваю фотку ў шортах на траве, на фоне розных дачных пабудоваў. А найцікавейшае - гэта подпіс пад фоткай: "Typical Ukrainian Girl". Ріальні шоке! Галоўнае, не магу даўмецца, што ж я там сымбалізую. Бо Рашн Гёрл падабралі цывільную, гарадзкую, у шапачцы; а тыпікал укрэніан, значыцца, няхай валяецца на траве на фоне сарая з галімай мабілай? Баба Яга супраць.

Утыкнуць, якая я была рыжая тры гады таму

Беларусбанк купляе грыўны па 200, а Белаграпром - па 320. Прадаюць абодва па 350. Такая вось цікавая розьніца, а я раней яе не заўважала, бо взагалі не зважала на гэты рабаўнічы абменны курс. Параўнайце: на вакзале ў Чарнігаве па невыгодным курсе 8,1 мяняю 20 баксаў (дапусьцім), атрымліваю 162 грыўны. 20 баксаў мяняць на беларускія па 2 725 - атрымліваецца 54 500. 162 мяняю на беларускія па 320 - 51 840, а па 200 - 32 400. Што за прыкол Беларусбанка?

Аголены гвалтоўна сквер,
зь якога вецер лісьце зьдзер,
прадзьмуў алеі.
Але прыгожа паміраць
умее дзікі вінаград:
ён чырванее.

Ён лозы ўчэпіста прасьцяг
ва ўсе бакі, барвовы сьцяг
шчасьлівай эры,
ён лезе ўгору да краёў,
ён расьцякаецца крывёй
сваіх артэрый

па сьценах тых дамоў, дзе мы
пад анальгетыкам зімы
стаім, нямыя,
у шкло ваконнае ілбом,
пакуль зьмяняеца любоў
гіпатэрміяй.

Хадзіла ў школу забірала працоўную кніжку (не прайшло і паўгады), якая увесь час валялася на падваконьні ў маім былым кабінэце. Запоўніла, дапоўніла, дырэктарам падпісала.

Дома заўважыла, што забылася пячаткі паставіць. Сур'ёзнае стаўленьне да дакумэнта адсутнічае як такое. Правільна, дзе ж яму ўзяцца, калі я працоўную кніжку ўсё жыцьцё ўласнаручна запаўняю.

Ня болей за ілюзію адчай,
нібыта лёс атручаны мінулым,
бо можна новае жыцьцё пачаць:
прайсьці да гаража дваром паснулым,

завесьці рухавік, прыбіўшы сон
аскомай распушчальнай кавы ў роце,
на трасе разагнацца да дзьвюхсот
і не круціць стырно на павароце.

Калі гэтая штука паказвае вынік, у мяне ад шчасьця перахоплівае подых:

Сёньня на Радыё Свабодзе літаратурны Дзень блогера, пачатак а 16 гадзіне; то бок, а 16 гадзіне карэта ператворыцца ў гарбуз на сайце зьявяцца нашыя творы.

UPD: Ну вось і мой аповед.

*ой, зараз да мяне па спасылцы людзі прыйдуць, а ў мяне тут непрыбрана, я па-хатняму ў цяльняшцы хаджу...*
:)

Чаму я спускаюся пад зямлю?



( 40 невялічкіх фотачак, як да мяне ў Бярозкі прыяжджалі Юля і Санёк )

Тыдзень я змушана прасядзела ў Бярозках, нібыта ў палоне нейкага сярэднявечнага замку: брамы і дарогі заваліла сьнегам - не праехаць, тэлевізар шчэ ня вынайшлі, затое ёсьць добрая бібліятэка. Але я і ў добрай бібліятэцы знайду розны трэшак. Вось, калі ласка. Часопіс "Сацыялістычная культура", 1972 год, на укр.мове.




Інтуіцыя прыроджанага дасьледніка сярэднявечных замкавых бібліятэк падказвала мне, што часопіс заваляўся ў шафе невыпадкова. Прадчуваньні мяне не падманулі: я пагартала часопіс і знайшла партрэт свайго дзеда - з караваем.



( шакуючыя факты пра дружбу народаў )

Адгадайце загадку: колькі гадоў рыжай дзяўчыне?



( распусьціла дуня косы )

Божа-божа, які я сон прысьніла бліжэй да раніцы.

Па-першае, мы зноў жылі на праспэкце Кастрычніка. Па-другое, трывала восень, у чорных кратах карункавых чыгунных агароджаў і голага гальля дрэваў. Па-трэцяе, кінатэатар "Кастрычнік" ператварыўся ў такую забаўляльна-культурную кропку, якія сустракаюцца хіба ў Парыжы ў самым цэнтры. (А на яве, калі купляеш квіток у згаданы кінатэатр, касіркі зьдзіўлена перапытваюць: "Вы ў кіно?". Фільм глядзіш у поўнай адзіноце.)

Нібыта завітала да нас у госьці дзіцё гадоў чатырох, нібыта дачка маёй аднаклясьніцы; і мы пайшлі зь дзяўчынкай гуляць. Цягам прагулкі я вырашыла, што пакіну дзяўчынку на імя ці то Маша, ці то Саша, сабе, - бо аднаклясьніца мая рэгулярна ў запоях, і ўвогуле, дзяўчынку я ўжо палюбіла, і ніякіх іншых дзяцей мне ня трэба.

Але, пакуль мы гулялі ў кірунку кінатэатра "Кастрычнік", Маша-Саша пачала памяншацца. Спачатку яна ішла побач, потым я ўзяла яе на рукі, і калі я ўжо ўваходзіла ў нэонавую пашчу кінатэатра, то несла яе на далоні; а ўрэшце паклала ў торбу. А ў наступны момант яе ў торбе ўжо не было. З вар'яцкай здагадлівасьцю, уласьцівай сну, я зразумела: яна ў рыбе! Рыба (звычайная сырая рыбіна) ў той самы момант матэрыялізавалася ў торбе.

Тут пачынаецца самы-самы хорор. Я пальцамі разарвала вантробы рыбіны, выцягнула эээ... тое, што засталося ад дзяўчынкі, і паспрабавала рэанімаваць, паводле вар'яцкай соннай лёгікі, шляхам прыкладаньня да мабільнага тэлефону. Пры тым ад эээ... Машы-Сашы да вантробаў рыбіны цягнуліся нейкія акрываўленыя трубкі.

Тут я, дзякуй богу, прачнулася; пры тым сон як кашмар не кваліфікаваўся. Такім чынам, першыя хвіліны прачынаньня азначыліся ўсьведамленьнем: я ў сьне пабачыла зваротны працэс разьвіцьця: ад чатырохгадовага чалавека да зародкавага стану. А трубкі, якія цягнуліся да рыбіны, выходзіць, былі пупавінай. Ну і ну.