Ёсьць меркаваньне, што таленавітыя людзі - сабе не гаспадары, дар свой атрымалі ад бога і ягоную волю і выконваюць; і таму ім можна дараваць усе заганы, якія ідуць у камплекце з талентам. Заганы можна не пералічваць: іх сем; і ў кожнай "творчыя асобы" ахвочыя шчыраваць. Лёсы творцаў уражваюць трагічнасьцю і несправядлівасьцю. Аднак жа, ці ўсё можна зваліць на "божаньку, які захацеў пачытаць маіх лепшых вершаў і таму паслаў мне мае пакуты"? У расейскай літаратуры ёсьць два лёсы, два творчыя шляхі, якія тым больш уражваюць, калі іх супаставіць і параўнаць.

Вось вершы васьмігадовай Нікі Турбіной:

БЛАГОСЛОВИ МЕНЯ, СТРОКА

Благослови меня, строка,
благослови мечом и раной,
Я упаду, но тут же встану.
Благослови меня, строка.

СИНЯЯ ПТИЦА

В самую полночь
Дверь отворится.
И прилетит вдруг ко мне
Странный волшебник,
Синяя птица
В образе детства,
На легком коне.
Он прилетает с рифмой скользящей,
Ну-ка попробуй, поймай.
И, ускользая, голос манящий,
Слышу, зовет меня вдаль.
В даль одиночества,
В даль расставаний,
В слезы, прощанье
И радость потерь.
Всадник, летящий
С рифмой скользящей,
Ты в наговоры не верь.
А попроси у меня на прощанье
В час недомолвок,
В час звездной зари
Маленький дар -
За крылатую рифму -
Сердце мое забери.

А вось верш адзінаццацігадовай Вікі Ветравай:

***
Мои первые гранки.
Перебито крыло.
И стихи, как подранки,
Летят тяжело.

За далеко-далеко,
И уже без меня,
Перелетные строки
В отражении дня.

Долетят ли? Не знаю.
Упаси и храни!
Почему я - земная,
А летают они?!

Дзьве дзяўчынкі, якія пачалі пісаць вершы з самога маленства, Ніка Турбіна і Віка Ветрава, маюць дастаткова супадзеньняў у лёсах.

Неверагодная славутасьць, публічныя выступы, здымкі на тэлебачаньні, званьне генія, прысвоенае ў непаўналецьці: Ніка Турбіна ў 12 гадоў атрымала "Залатога ільва" - прэмію, якую з рускіх паэтаў мела толькі Ахматава, атрымаўшы яе ў веку каля 60 гадоў. Віка Ветрава атрымлівала дзясяткі тысяч лістоў штодня, не пасьпявала іх чытаць.

Ніку Турбіну называў геніем Еўтушэнка, Віку Ветраву - Вазьнясенскі.

Абедзьве ў веку 15 гадоў фактычна эмігравалі, Турбіна - ў Швэйцарыю, Ветрава - ў Швецыю.

Абедзьве спазналі забыцьцё, ігнараваньне, маўчаньне - пустэльню, якая надыйшла пасьля шалёнай папулярнасьці. Абедзьве марылі пра прафэсію кінарэжысэра. Абедзьве ня ведалі, куды падзецца і чым заняцца ў новым сьвеце, які паўстаў пасьля 91-га году; абедзьве вымушаныя былі пачынаць цалкам новае жыцьцё.

Бадай, супадзеньняў дастаткова. Далей пачынаюцца такія разыходжаньні, што па скуры ідзе непадробны мароз. Ніка Турбіна загінула ў 27 гадоў, жахлівым чынам: ці то выпала, ці то выскачыла з акна; і гэта было другое па ліку яе падзеньне зь пятага паверху; сярод прычынаў абодвух часьцей за ўсё называюць п'янства: Ніка Турбіна запойна піла гадоў зь 17.

Аднога гэтага факта біяграфіі дастаткова для таго, каб спыніць параўнаньне, якое гучацьме зьдзекам з памерлага чалавека. Аднак я не выказваю да Нікі Турбіной ніякай пагарды ці асуджэньня, бог нам усім судзьдзя. І мне, я спадзяюся, таксама даруюць напісанае ніжэй.

Віка Ветрава паехала ў 15 гадоў у Стакгольм і паступіла на бясплатнае аддзяленьне Стакгольмскага нацыянальнага ўнівэрсітэту, перад тым экстэрнам скончыўшы школу і за два месяцы (!) вывучыўшы швэдзкую мову на ўзроўні, неабходным для праслухоўваньня лекцый і пасьпяховага навучаньня (скончыла ўнівэрсітэт са ступеньню бакаляўра).

А Ніка Турбіна ў няпоўныя шаснаццаць паехала ў Швэйцарыю, каб лячыцца ў псыхіятрычнай клініцы (паводле адной з вэрсияў - вучыцца), дзе сышлася з 76-гадовым прафэсарам, ад якога праз год уцякла назад у Расію. Тады ж яна і пачала піць. Адукацыю яна так і не атрымала, хоць яе без іспытаў узялі ў Маскоўскі інстытут культуры, дзе яна спачатку вучылася вельмі добра; а калі Ніка прадставіла свой вучэбны сцэнар, то ёй нібыта сказалі, што вучыць яе няма чаму, бо яна і так усё ўмее. Яе пэдагог, Алена Галіч, спрабавала выратаваць таленавітую вучаніцу ад п'янства і дэпрэсій, аднак марна. Ніка Турбіна, геніяльная дзяўчынка, якая ў чатыры гады прасіла маму і бабулю запісваць ейныя вершы, палохаючы сваёй заўчаснай геніяльнасьцю, загінула ў веку 27 гадоў.

А Віка Ветрава жыва і здарова; вось яе ЖЖ: pifiavictoria, а вось і даволі падрабязны расповед пра жыцьцё. І творчыя дасягненьні, просты пералік якіх уражвае: напрыклад, па вяртаньні са Стакгольму - шэсьць новых кнігаў вершаў; пяць "містычных раманаў"; у 2006 годзе - яна ў ліку дваццаці самых прадаваемых аўтараў Расіі...

Дастаткова нават павярхоўнага погляду на лёсы дзяўчын, амаль раўналетак (Турбіна - 1974, Ветрава - 1978), каб убачыць прычыну такога адрозьненьня, якая нібыта ўсё тлумачыць. Сем'і, зь якіх паходзілі дзяўчынкі, былі вельмі рознымі... Напрыклад, тата Нікі Турбіной не фігуруе нідзе ў прынцыпе, што пэўным чынам сьведчыць пра вобраз мамы Нікі; мама, мастачка Мая Турбіна, дапаўняе гэты вобраз другім (таксама няўдалым) шлюбам. Лепш за ўсіх незнарок распавяла пра маму ў сваіх вершах сама Ніка: як трэба ставіцца да сваёй старэйшай дачкі, каб тая, пасьля нараджэньня малодшай, пачала пісаць "Только не бросай меня одну, превратятся все мои стихи в беду"? Не складана ўявіць, як. Ніку Турбіну не падтрымлівала сям'я, ніхто не навучыў яе працаваць, вучыцца, змагацца з уласным характарам... З трынаццаці гадоў яна жыла самастойна: не ўвайшла ў новую сям'ю мамы...

І - дыямэтральна супрацльеглая сітуацыя ў Нікі Ветравай. Поўная падтрымка бацькоў, ніякага ціску, ніякага прымусу да выступаў і здымак (у адрозьненьне ад Нікі, якая называла сябе "сланом, якога па вуліцах вадзілі"). Калі Віка Ветрава не хацела ісьці ў школу праз тое. што ўночы пісала вершы - бацькі не чынілі перашкодаў. Тыя ж самыя бацькі арганізавалі ёй навучаньне экстэрнам. калі дачка зразумела. што ў школе проста губляе час і можа засвоіць значна больш за карацейшыя тэрміны. Школу Віка Ветрава скончыла, паўтару, у 15 гадоў.

Розьніца ў выхаваньні сапраўды шмат тлумачыць - але ня ўсё! Няма адказу на галоўнае пытаньне: наколькі належыць сабе творца? Калі б усё залежала ад паходжаньня і выхаваньня, можна было б абмежавацца парадай Пушкіна: "Учитесь властвовать сообою; Не всякий вас, как я, поймет; К беде неопытность ведет"...

Аднак той няўмольны, хто нібыта сузірае нас зьверху, не перастае жартаваць. Ці не забыліся мы. што не перабіраем чужую брудную бялізну, а разважаем пра вершы? Вершы, вершы... Позьнія вершы Вікі Ветравай я не ўважаю вартымі цытаваньня. Іх лёгка знайсьці. Позьнія вершы Нікі Турьіной загінулі ў чарнавіках, што было чакана і прадказальна пры ейным ладзе жыцьця. Вось табе і нібыта розныя лёсы - а вынік аднолькавы.

P.S. У фільме "Это было у моря", які я буду любіць усё жыцьцё як фільм, дзе ўпершыню пачула "Наўцілуса", гераіня Нікі Турбіной дэманстратыўна хацела выпрыгнуць з акна. Турбіна мела яшчэ і талент акторкі.

Натрапіла (не зусім выпадкова) на сайт, дзе пералічаныя ўсе фільмы Перастройкі (дакладней, канец 80-х - пачатак 90-х) з назваю і, галоўнае, сінапсісам сюжэта; і за нейкія паўгадзіны ідэнтыфікавала ўсе фільмы, бачаныя ўрыўкамі гадоў 10-15 і нават 20 таму, пра якія мела зьвесткі кшталту "дзе доктар у старой сядзібе жарэ жменяй пігулкі і прыгаворвае "Люблю кантрацэптывы", а яшчэ там фокусьнік расьпілаваў дзеўку, але ня склеіў, і цяпер ногі асобна гуляюць па парку"; "дзе ў інтэрнаце для хворых на скаліёз дзяцей дзяўчынка закахалася ў хлопчыка"; "дзе прыехала амэрыканка і прапанавала хлопчыку працу ў IBM, а ў таго была дзяўчына зь інтэрнату для псыхічна хворых, і яна застрэліла хлопца".

Я гэтыя фільмы ўсе, літаральна ўсе адразу знайшла Вкантакціку, і толькі нечалавечым намаганьнем волі пазбавілася спакусы пратраціць выходныя на сінематаграфічны запой.

Я дзіка, паталягічна люблю фільмы таго пэрыяду; за што? - за тое, як нецярпліва мы ўсёй сям'ёй чакалі новы фільм Гайдая і якое страшнае расчараваньне і разгубленасьць прыйшлі па праглядзе (Частный детектив, или Операция "Кооперация"); за тое,  што ў гэтых фільмах ўпершыню пачула "Наўцілус" і "Акварыюм", якія мне назваў і ўхваліў тата; за тое, як аднойчы дружна і надта па-даросламу засьмяяліся бабуля і дзедава сястра, калі ў адным з такіх фільмаў нарэшце зьявіліся ў кадры бессаромныя цыцкі (уяўляю: нарадзіцца пры Сталіне і дачакацца такога); за тое, якой анархіяй, якім безуладдзем (дакладней, між-уладдзем), якой свабодай патыхала з экрану - і мая дзіцяча-падлеткавая, незатлумленая "сьветлай будучыняй", сьвядомасьць прыняла такую няўмелую, але шчырую свабоду за норму.

Чаму нас вучыць пост-савецкае кіно? Няўмелае, дылетанцкае, жабрацкае, сьмешнае і наіўнае, яно ўтварыла цэлую зьяву, нарыхтавала матар'ял для дасьледваньня той эпохі; ніякая творчасьць не бывае дарэмнаю, ніякая. Усё ідзе ў залік.

Няма гораду, лепшага за Гомель; і ў кароткія візіты ён бачны цэльна і падрабязна.






Напрыклад, у Гомелі шмат эстрадаў у дварах: крытая дахам сцэна і пляцоўка для гледачоў. Закулісьсі рашуча выкарыстоўваюца як сараі. Эстрады не зьнішчаюца, а падтрымліваюцца ў добрым стане, а ў некаторых ёсьць нават лаўкі. Але не магу ўявіць хоць нейкую дзею на гэтых сцэнах.





Мураваныя двухпавярховыя сараі. Архетыпы сховішчаў скарбаў з маіх падрабязна-мутных сноў. Іх патроху вынішчаюць, але да апошняга актыўна выкарыстоўваюць.




Быў моцны вецер, паўсюдны, немагчыма было ў горадзе ад яго нідзе схавацца. Была б я Мэры Попінс...


У крытым купалам рынку нічога не зьмянілася; як было мне 17, так і цяпер бабулькі каля ўваходу гандлююць плястыкавымі пакункамі, мяса - дзе было мяса, піражкі - дзе былі піражкі, а на другім паверсе на тым самым месцы, дзе і 15 гадоў таму (гэта неверагодна) прадаюцца найтанныя вясельныя сукенкі ў горадзе, пашытыя ў ваколіцах Адэсы.
Каля рынку:


Дождж і сонца:



Вакзал:

Михаил Идов, «Кофемолка»

Заяўленая як “раман”, але аповесьць паводле звыклай клясыфікацыі, “Кофемолка” – пра маладых мужа і жонку, эмігрантаў у ЗША ў другім пакаленьні, якія вырашылі адкрыць кавярню.
Дасканалае валоданьне матэрыялам, з аднаго боку, а таксама адсутасьць у аўтара твораў з такім самым валоданьнем іншым матэрыялам, дае пэўную падставу меркаваць, што перад намі калі ня цалкам аўтабіяграфічны твор, то прынамсі са значным адсоткам аўтабіяграфічнасьці.

Вялы зацягнуты пачатак (у фільмах звычайна такія ўступы адводзяцца пад тытры) павольна перацякае ў змушаную фабулу, і галоўным героям надзвычай цяжка выклікаць спачуваньне ў, напрыклад, жыхароў сёньняшняй Беларусі: так лёгка яны апэруюць тысячамі і дзясяткамі тысячаў даляраў, так пакутваюць ад свайго творчага лайдацтва і жыцьця на рэнту, так сур’ёзна абіраюць назву і канцэпцыю для будучай кавярні – сваімі надуманымі праблемамі героі здольныя калі ня выклікаць клясавую нянавісьць, то прынамсі азначыць неадольную прорву паміж нашым жыцьцём і “забугорным”.

Але надалей падрабязныя апісаньні працэсу набыцьця кавярні і нетрывіяльныя назіраньні наратара змушаюць чытача, як найменей, пагадзіцца адсочваць разьвіцьцё сюжэту; і раптам, бліжэй да кульмінацыі, калі руйнуюцца бізнэсы і ілюзіі, героі з аб’ектаў зайздрасьці і непрыязьні ператвараюцца ў проста людзей. Усе зраўняліся перад праўдзівым абліччам безуважнага жыцьця; зчалавечыліся. І ўся фальшывасьць, уся надуманасьць першай часткі твору робіцца неабходным складнікам сюжэту: шляхам галоўнага герою, які разьвіваецца і мяняецца ў працэсе і сам вызнае ўласную фальшывасьць напачатку. Аповесьць “Кофемолка”, і ў гэтым ейная рэдкая каштоўнасьць, шчырая.

“Кофемолка” можа быць нядрэнным падручнікам бізнэсу, напісаным як літаратурны твор. Агляд памяшканьня пад арэнду, перамовы з агентам нерухомасьці, падпісаньне дамовы з арэндадаўцам, выбар пастаўшчыкоў, мэтавай групы кліентаў, рамонт, спроба наладзіць дачыненьні з падрадчыкамі – не застаюцца за кадрам, а ўдзельнічаюць у разьвіцьці сюжэту. Так Тацьцяна Талстая пачала пісаць рэцэпты страваў, як ўласныя апавяданьні альбо эсэ: “Смысл яйца в том, что оно вкусное”; так і Ідаў напісаў бізнэс-падручнік для “творчых асобаў”.

Яшчэ адна адметнасьць “Кофемолкі”: гэта твор пра сучаснасьць, а пра сучаснасьць пісаць заўжды цяжка. Гэта не мінулае, якое можна бясконца перабіраць, як пацеркі, аналізаваць і настальгаваць хіба – сучаснасьць аналізаваць цяжэй, як уласнае жыцьцё – бо па выніках аналізу даводзіцца яго мяняць. Пошукі вай-фая, разданага з чужога кампа, айподы і віжаваньне канкурэнтаў праз гугл тут апісаныя нязмушана, без старпёрскай няёмкасьці і рэверансаў перад моладзьдзю.

У Маскве – як аказалася, “Кофемолка” нарабіла шухеру ў суседзяў – у рэцэнзіях твора абмяркоўваюць хутчэй аўтара, бо хтосьці зь першых крытыкаў меў неасьцярожнасьць назваць яго “сучасным Набокавым” (Ідаў сам пераклаў “Кофемолку” з ангельскай мовы на расейскую); але гэта несправядліва. “Кофемолка” як твор добра жыве і бяз аўтара, і чытачу неабавязкова ведаць біяграфію Ідава, каб атрымліваць задавальненьне ад чытаньня; а такая жыцьцяздольнасьць кнігі – добры знак; “Кофемолка” – першы літаратурна-мастацкі твор аўтара; і асабіста я не без цікаўнасьці чакацьму наступны. Спадзяюся, Ідава хопіць і на іншыя тэмы.

P.S. Прыводжу ўрывак. Далёка ня лепшы й не дасьціпнейшы. Проста пра “Ворк энд Трэвэл”.

— Я знаю, что тебе надо сделать, — сказал Аркадий однажды вечером. — Тебе надо нанять Джей Уан. И так ей впендюрить, чтобы у нее веснушки с носа послетали.
— Кто такая Джей Уан? Массажистка?
— Во дает! Это вид визы, J-1, «работа и путешествие».
— Что такое «работа и путешествие»? — Я не имел ни малейшего понятия, что он несет.
— Это последний писк. Весь Брайтон их пялит.
— Ах вот оно что.
— Да послушай ты. Каждое лето в Нью-Йорк приезжают тысячи русских телок. Не московских, мухосранских. Лет по восемнадцать-девятнадцать, и большинство очень даже ничего. Закурить можно?
— Нет, нельзя. Выйди на улицу.
Аркадий пропыхтел мимо меня к двери.
— Это программа такая! — прокричал он через стекло, царапая коробок спичкой, зажатой в его похабных пальцах. — Вокруг Юнион-сквер их немерено, во всяких «Старбаксах». По дому скучают страшно. И английский у них так себе. Для нашего брата снять такую вообще ничего не стоит.
— Понятно.
— Спасибо Джорджу Соросу. — Он наконец прикурил и запыхтел своим «Кентом».
— За это платит Фонд Сороса? Я с ним немного знаком, кстати.
— Неплохо. Я так понял, что эта программа прививает юным россиянкам вкус к предпринимательству. А вместе с ним вкус к эмигрантскому хую. И знаешь что? Это правильно. Это, бля, исторически справедливо.

Выходзіць, не такая я і дура была гадоў пяць таму.
Як я пісала пра дзеда.
Пра кіданьне бойфрэндаў.
Пра нутраную малпу.

Ох, штосьці падказвае мне, што я хутка пачну пісаць у жэжэшку. Мне падабаецца, што тут цяпер гулка і малалюдна; ня тое што вкантакцік ці фэйсбучэк, дзе "усе друг а друга труцца".

Дзяцей мне даюць толькі напракат, назаўжды не выдаюць. Лета 2007.


Лясок ва Ўруччы. Вясна 2008. Праз два з паловай гады я вярнуся сюды, яшчэ праз паўтары - катацьмуся тут на лыжах, а пасьлязаўтра - зноўку зьеду адсюль зусім.


Левітацыя ла ратушы. Вясна 2007.


Лета 2007. На дачы дожджык пайшоў.


Жыцьцё пабегла ў шалёным тэмпе, тады я ўпершыню гэта адчула; ператвараецца ў мінулае проста на вачох; я пакідаю, я сыходжу, я забываю, забываю, забываю.

Чуть помедленнее, кони, м?

Мы вернемся сюды на танках Згубленая незваротна

Вільня, насуперак чаканьням, мне спадабалася; а рыхтавалася да горшага я наўмысна, каб не зачароўвацца (і не расчароўвацца) фата-марганай: уяўным "горадам-садам". Вільня спадабалася, бо яна невялікая, але зьмястоўная. А што да "Беларускай Вільні"... Зь іншага боку раскрыць гэтую тэзу мне дапамагло камунікаваньне з аўтахтонным насельніцтвам.

Я сьціпла трымала язык за зубамі на прадмет "мы вернемся сюды на танках" і слухала показку, за якую нібыта паляк атрымаў па пысе ад літоўца (паводле словаў самога літоўца, імя якога мы, да жалю, так і не даведаліся):

- І вось гэты поляк расказаў анекдот: "Ведаеце, навошта на трасе Рыга - Каўнас - Клайпеда на падзяляльнай паласе трава расьце? Каб літоўцы, калі па ёй ідуць, драўлянымі ботамі не грукацелі". І вось тады я не стрымаўся і даў яму ў лыч...

Са зьдзіўленьнем даведалася я, што літоўцы люта ненавідзяць палякаў, "бо яны хочуць гэта ўсё нашае забраць!" Залішне будзе ўдакладняць, што славуты верш Патаранскага я тут ніколі не працытавала.

Зрэшты, нашае "вяртаньне Вільні" - гэта як мара школьніка спакусіць настаўніцу: ціхенька самохаць мэдытаваць на фотаздымак можна колькі заўгодна, а вось агучваць сваю мару - ані-ні: і няёмка, і сорамна, і бязглузда, ды й атрымаць крыўднага справядлівага высьпятка можна.

А Вільня ўсё адно файна і нейкая свая: як кватэра, у якой некалі жыў і даўно зьехаў.

А цяпер агалцелы лытдыбр з фоткамі!

( рабі пільна, і будзе Вільня )

Пакідаючы без увагі іншыя сацыяльна-палітычныя аспэкты дэманстрацыі цыцак ля КДБ, хачу зазначыць, што відэа з акцыі мае самастойную мастацкую каштоўнасьць; і страшнейшае кіно мне траплялася рэдка.

Глядзіцца гэта як сярэдняй якасьці артхаўс з зацяганым сюжэтам: у шэрым пустэльным горадзе, жыхары якога спавітыя страхам і абыякавасьцю, каб цябе пачулі, мала проста крычаць: трэба распрануцца. Але нават голы, ты ня будзеш пачуты: хіба рэдкія мінакі павярнуць галаву ў твой бок і безуважна адвярнуцца.

Няма жаданьня такі фільм глядзець, а хочацца пераключыць: і тут разумееш, што спрабуеш пераключыць гэта ўжо каторы год, але раз за разам прачынаешся ў тым самым кашмары: між безуважных людзей, у шэрым горадзе, пад уладай злога цыгана.

Нарэшце, за амаль 15 гадоў у гета, я сасьпела да наведваньня тутэйшай меккі. Шаноўныя дасьведчаныя сябры! Неадменна адкажыце мне на пытаньне: да чаго там па прыезьдзе трэба будзе прыпасьці? каб зразумець, зь якой нагоды ўсё гета ажно кіпнем... Куды мне там трэба будзе пайсьці, каб трапіць у Вільню, а ня ў Вільнюс? Што пабачыць? На што памаліцца? Бо трэба нарэшце завяршыць абрад ініцыяцыі.

Я вярнулася з 25-годзьдзя Талакі, і мяне перапаўняюць эмоцыі; але напішу я толькі пра адну.

Калі я ў 1997 годзе трапіла ў Грамадзянскі форум, яны ўвесь час казалі пра нейкіх загадкавых, але вельмі крутых і клёвых "талакоўцаў"; і вось нарэшце, 7 верасьня, па мяне зайшоў Паша Клімовіч, каб ісьці на дзень горада (бо я тады была такая малая, што мяне бацькі так проста не пускалі)... я пачынаю ўблытвацца ў непатрэбныя падрабязнасьці... але мне яны патрэбныя - і наша кампанія сустрэлася ў горадзе з талакоўцамі, і я іх упершыню пабачыла: Малікава, Вітаўта, Аню Ашурку... І мы ў адзін момант, каб не згубіцца ў натоўпе, узяліся ўсе за рукі і пабеглі.

І вось ад таго моманту, як мы беглі ланцугом па Гомелі - пад мурам КДБ, па парку... - і ў той кампаніі - я прамаўляла на поўны голас і дыхала поўнымі лёгкімі. І была ня тое каб сабой, але той, кім я сябе ўяўляла. Астатнія сацыяльныя групы: аднаклясьнікі, аднагрупнікі, калегі - ня ведалі мяне-сапраўднай, толькі камуфляж і мімікрыю.

А як я перад выбарамі-2001 "сыйшла з палітыкі", расчараваная, у адчаі і з усімі пасвараная, - вось тады мне мову і заняло. І я як рыба адкрываю рот, а сказаць нічога не магу.

Жэжэшка харошая, буду тут жыць.

Няўжо знойдзецца гніда, якая папаўзе на перамовы? Недастаткова было перамоваў дагэтуль?

Калі ўжо рукі дайшлі да семаджыка, то варта апавесьці пра яшчэ адну падзею дзяржаўнай і міжнароднай важнасьці: два тыдні таму я, па дваццацігадовым перапынку, зноўку села на ровар і праехала 25 км (дасьведчаны чытач заўважыць, што гэта палова веладарожкі туды і назад).

Перад тым я каталася на ровары роўна 20 гадоў таму, амаль дзень у дзень. Мы з мамай і малымі ў 1991 годзе адпачывалі ў Жданах у нейкім санаторыі, і я вучылася катацца на ўзятым напракат "Аісьце". І вось па нас прыехаў тата, і мы зь ім селі на ровары і паехалі за тэрыторыю санаторыя. Я тую паездку запомніла ў драбніцах: па-першае, гэта былі мае першыя і апошнія нармальныя пакатушкі: свайго "Аіста" я ня мела, а для дзесяцігадовай дзяўчынкі дарослы варыянт з рамай не зусім пасаваў, а потым я ўвогуле меркавала, што на ровары катацца ня ўмею, бо не катаюся; а па-другое, паездка адбывалася 18 жніўня, а 19 жніўня дарослыя сваімі перакошанымі тварамі і перашэптваньнем у сталоўцы за сьняданкам зрабілі мой дзень.

І вось калі я надоечы здала калегам і сябрам інфу аб каркаломных і лёсавызначальных выніках майго сяданьня на ровар, то падпісала сабе прысуд: мяне на наступны дзень зацягнулі на пракат ровараў у Серабранцы, і я села і паехала. На наступны дзень навіны аб інфаркце Лукі мы не прычакалі, таму цяпер рытуал зьдзяйсьняецца штотыднёва, і плянуецца павялічыць дозу.

Суздальцаў практыкуецца ў дасьціпнасьці: "На фоне столь сложной внешнеполитической интриги, где позиции игроков меняются едва ли не ежедневно, мы можем наблюдать одну устойчивую тенденцию - Беларусь готова выступать на региональной политико-экономической сцене в абсолютно любой роли, если эта роль оплачивается". І ў першым жа каменце ягоныя высілкі ацанілі, працытаваўшы анекдот "Мама, он меня б...ю назвал!" Можна падумаць, што аказваць паслугі і браць грошы толькі з тых кліентаў, якія табе даспадобы, - больш ганарова. Гэта быў камень у агарод Суздальцава, пра якога і ідзе гаворка. Роля Суздальцава, верагодна, - гэта роля тэлевізара для тых, хто 1) тэлевізар не глядзіць; 2) пераўзыходзіць мэтавую групу расейскіх прапагандысцкіх "Хросных бацек" інтэлектуальна. Пасада зам.дэкана, пералік публікацый, прыстойны ўзровень аналітыкі, пісьменнае маўленьне, у рэшце рэшт, - гэта выклікае давер і "лаяльнасьць мэтавай групы", і за гэтым можна і не заўважыць, што факты Суздальцаў падтасоўвае і высновы нацягвае. І вось ведаючы гэта, Суздальцава чытаць цікава і вельмі карысна - як транслятара ідэяў і мэтаў ягоных замоўцаў. Адзін просты прыклад: Понятно, что А. Лукашенко в политическом плане «не жилец». "Понятно" - цудоўны аргумэнт, спрацоўвае безадказна, нават не паспрачаешся. Асабліва ў параўнаньні з папярэднім артыкулам (эпік фэйл, не магу знайсьці, каб дакладна працытаваць), дзе аўтар сьцьвярджаў, што пры такой пасіўнасьці грамадзтва і са звычкай да дрэннага жыцьця палітычнае жыцьцё Лукашэнкі можа быць бясконца даўгім.

Хачу зазначыць, што чорны валютны рынак такі сфармаваўся, і я, прі моей-то красоте і с моей сноровкой, такі знайшла на яго выхад, (чым бязьмежна й аж занадта ганаруся) і цяпер здаю баксы па 6200 і еўры па 8900; і думаю, што пры патрэбе змагу і купіць, а значыцца, давядзецца зноў прыгадаць забытыя навыкі дзесяцігадовай даўніны па выяўленьні сапраўднасьці купюры: пашкрэбці пазногцем каўнерык прэзідэнта эт цэтэра.

Дарэчы, прыгадваю мінулы "чорны рынак": тады два курсы трымаліся гады чатыры, калі ня болей: 98-99 дакладна (ох як тады наварваліся на оппаўскіх сэмінарах, калі закладалі ў гранты рэальную суму на квіткі да Кіева і назад, пералічвалі яе ў даляры па нацбанкаўскім курсе, а абналічвалі даляры па чорным; насаджальнікі дэмакратычных каштоўнасьцяў, блін), ды ў 2000, памятаю, я мяняла ў валютчыкаў.

Маральна я ўжо падрыхтаваная да таго, што "жыць мы будзем плоха" і, нажаль, доўга.

В основном позорно, но был один интересный инцидент:

- Так, что там у вас заявлено, - Руслан Сорокин процитировал анкету одного из участников, - цыпленок, лягушонок, какой-то Ал. Гр. ...

После неудачной попытки имитации кваканья Руслан Сорокин хотел было распрощаться с участником, но тот вдруг активно запротестовал:

- Подождите! Там еще имя-отчество! - и с разрешения продюсера «Большой разницы» продемонстрировал пародию на обладателя ничем не примечательного имени-отчества; вероятно, своего соседа. Сосед обладал хриплым голосом, выраженным белорусским акцентом и хотел взять кредит, приглашая в поручители всех присутствующих и обещая отдать картошкой, недоумевая при этом, кто разрешил тут собираться больше трех.

Выступление парня было прервано аплодисментами.

Учора мы сядзелі зь Віцем у мажорнай кавярні на Карламарла і інвеставалі ў марожанае апошнія полудохлыя зайчыкі, культывуючы ў сабе розныя сьмяротныя грахі кшталту клясавай нянавісьці і смутку, і кожная выснова, да якой нас даводзіла гутарка, была больш змрочнаю за папярэднія. Сыходзіліся мы збольшага на тым, што гэтая румынія тут трывацьме бясконца, пры такой-та народнай падтрымцы; але нават не ў падтрымцы справа, а ў любімых суседзях з Усходу (я не пра раён Менску), бо ім ні пры якім раскладзе нявыгадны ягоны сыход, бо што яны рабіцьмуць з наступным, які (гіпатэтычна) упэўнена павядзе нас на Захад і далей па тэксьце. І дачыненьні ў нашага з дуумвіратам як у жонкі і мужа, якія ніяк ня могуць разысьціся: удзень яны сварацца і б'юцца, а ўночы апантана ў сваё задавальненьне ...: глядзіце, яшчэ ўчора ТНП і прэм'ер-міністр гулялі пад ручку ў Драздах, а на раніцу лысы сіпата крычыць, што "ніякай прыватызацыі ня будзе".

Яшчэ Віця распавядаў, як выпадкова (а я веру не ў выпадковасьці, а ў наканаванасьці) днямі сустрэў шчасьлівага (!) Пашу, які ішоў вуліцай з букетам ландышаў; і Паша сказаў: я ў турме чытаў твае артыкулы, ты малайчына, ты разбураеш зь сярэдзіны. Я думаю: Паша валодае паўнамоцтвамі адпускаць грахі.

А да ўсіх ганебных пачуцьцяў учора, як і апошнія N месяцаў, але ўсё больш востра, дадаваўся сорам: але перад кім? за што? Хіба перад намі самімі, 17-гадовымі падлеткамі, якія клеілі улёткі на крухмальны клей;за нас саміх - за кампрамісы, засмучанасьць, за сьнежаньскія ўцёкі, за тое, што сядзім у гэтай гадзкай кавярні, а Паша - ў турме; за тое, што бясконца трываем прыніжэньне - і трывацьмем далей.

А перад тым мы зь Віцем бачыліся 11 красавіка, калі цудам стэлефанаваліся і знайшліся ў тым пекле; а вось цяпер і лета, а там і восень, а там і наступная восень, і хутчэй бы ўсё гэта ўжо скончылася.

Я плакала; упершыню са сьнежня не ад жаху і сораму:



П.С.: Францішак Скарына - канкрэтны мажор: вучыўся ня ў Полацку, а за мяжой! :)

Суседзі зьнізу прыходзяць да нас, калі мы іх заліваем. Суседзі па пляцоўцы скардзяцца, што ўночы шумна. (Мы граем на музычных інструмэнтах). А як змусіць завітаць у госьці суседзяў зьверху?

У нас атрымалася.

( пруфпік )

Зірні, як цемра праміне,
як вольная хвіліна будзе:
я тут, расту ў адкрытым грунце,
куды Ты высадзіў мяне.

Зірні сюды, ў ня-райскі сад:
асобных дрэваў ці дарэмна
пераплятаецца карэньне,
і зьмеі на гальлі вісяць?

Рассунь туманаў каламуць
і хмараў навальнічных слоту:
убачыш Ты: трымціць лістота,
на дахах яблыкі гніюць.

Если вы ищете работу, то читайте:

Развлекательный портал "Чатофф" приглашает на работу менеджеров по продажам.


Наши пожелания к кандидатам:
обязательное наличие ноутбука;
кандидат не должен путать Мозиллу с Годзиллой, не всегда ассоциировать Оперу с Глинкой :)
обладать умением общаться с людьми;
наличие амбиций для дальнейшего карьерного роста.

Мы предлагаем:
интересную работу в новом для Беларуси направлении;
молодой и дружный коллектив;
бесплатное обучение и тренинги по искусству продаж.

Работа предполагает полную занятость, на весь рабочий день.

Звоните прямо сейчас: (44) 790-61-81, Илья.

Или оставляйте телефон в комментах.

У Светки Соколовой День рожденья, ей сегодня сорок дней тридцать лет!

Вышыня 3 000 мэтраў над узроўнем мора, палёт праходзіць нармальна!

Дзень непрацяглы, нібыта пазычаны;
ў дворыку лёд зьнерухоміў арэлі;
у калідоры вучэльні музычнай
скрыпач грэе рукі на батарэі.

Празь пераплётаў акон павуціну
лезе прамень разбаўлены сонца
ў залю, запоўненую на траціну
бацькамі й знаёмымі выступоўцаў.

Хіба што можна ўгледзець з залі
раяля адсунутага абрысы;
і скаланаюць дробныя хвалі
пылам насычаную кулісу.

Са сцэны вядучы з паперкі цытуе
Чайкоўскага з пафасам недарэчным.
Але праз хвіліну ўсіх уратуе
музыка вечная, вечная.

Сілкуеш страх адчаем і самотай,
маленькі страх, пад пахаю, употай;
і вось нарэшце падужэлы страх
гаспадара трымае ў кіпцюрах.

Шыхтуеш войска і рыхтуеш зброю
упаляваць сябе самім сабою.
І вораг твой, скрываўлены, аціх.
А ты ў зьнямозе стрэльбу апусьціў,

расчулены шкадобаю і болем,
заміж таго, каб пачувацца вольным,
калі твой страх, паранены, зароў
і выпусьціў ахвяру з кіпцюроў.

На сайце дзяржаўнага тураператара "ЦэнтрКурорт" абвешчаны аўкцыён на права забойства зубра. Усяго толькі за 40-50 тысяч еўра ахвочы зможа забіць валадара пушчы, "прэпараваць трафей" і забраць з сабой дадому.

"Охота на зубров резервного генофонда разрешается в случаях, предусмотренных законодательством Республики Беларусь".

Цудоўны спосаб папаўненьня бюджэта. Уласна я ў нецярплівасьці чакаю, калі Генпракуратура выставіць на аукцыён ліцэнзіі на забойства мянтоў. Іх у нас больш, чым зуброў; у Чырвоную кнігу яны не занесеныя; ды й забіваць шматкроць прыемней. А грошы - у бюджэт.

P.S.
Правительство Республики Беларусь, Министерство природных ресурсов и охраны окружающей среды РБ оказывают посильную финансовую помощь в деле решения проблем сохранения зубра, но эта проблема не только национальной, но и международной значимости.

Habent sua fata libelli, а ад мяне тут аддзяліўся адзін верш і зажыў сваім асобным жыцьцём. Ён двойчы (з таго, што мне вядома) перакладзены на расейскую, аднойчы - на украінскую; невядомыя мне людзі зьмяшчаюць яго ў нататках вкантахціку (калі прытрымлівацца факталягічнай дакладнасьці, то гэта тры не знаёмыя мне чалавекі), а цяпер - тадам! -

Яўген Барышнікаў на сваім канцэрце "Канцэрт для сьнега без аркестра" выканае песьню на мае словы "Я ела сьнег" (учора пяцігадовы сын сяброўкі ажывіўся: "Ты ела сьнег? Я таксама еў сьнег!"), ну і іншыя песьні таксама выканае. Гэта я да чаго:

прыходзьце ў пятніцу ў кнігарню "ЛогвінаЎ" на канцэрт Барышнікава, а 19:00; і я там буду.



Падзея вкантахціку: http://vkontakte.ru/event23272988

Ваконных пераплётаў пяльцы
сьвятло нацягваюць нячаста;
абвесьці позіркам як пальцам
шпалераў вэнзэль пакручасты -

і расшыфруецца нібыта
таемны рукапіс няшчодры:
інсэктаў леташніх прыбітых
рудыя плямінкі пяшчоты,

і дозы тахканьняў для сэрца
нарэжа стрэлкамі гадзіньнік,
а вось і сьмерць мая сьмяецца
у зьвівах ссунутых гардзінаў.

Рэгістрацыя ў раённай паліклініцы па месцы пражываньня - дзея інтымная і сакральная. З трывогай і радасьцю назіраеш, як рэгістратарка зьнікае між высокімі стэлажамі, на якіх прылепленыя аркушы з назвамі вуліц (і мая сярод іх), і ставіць тваю сьвежазапоўненую картку ў шэраг такіх самых. І шчыміць сэрца, калі ўяўляеш, як у такой самай паліклініцы, толькі за трыста кілямэтраў адсюль, тваю пухлую картку здымаюць з паліцы і адпраўляюць у архіў. Бледнатварая, мы прымаем цябе ў нашае племя, дык у межах абрада ініцыяцыі засвойвай нашыя традыцыі: запісацца па тэлефоне можна цягам працоўнага дня, толькі пасьля 18:00 твая карэта ператворыцца ў гарбуз запіс ідзе на наступны дзень; не пазьней за 15 хвілін да прыёму ты мусіш забраць свой талон у рэгістратуры; а ў стаматалягічным аддзяленьні - асобная рэгістратура. Цяпер з суседзямі па доме цябе лучыць ня толькі агульны лічыльнік вады, але і тэрапэўт.

P.S. Жанчына ў рэгістратуры, запаўняючы маю картку, кранальна пацікавілася: "Надоўга да нас?" Ледзь устрымалася, каб не адказаць: "Ды вось, пакуль не надакучу!" Што, нават гарбаты не пап'яцё?

Ах я шкадую, што цяпер у мяне няма тэлевізара. Летась праслухала ягоную прамову цалкам, але зь сёлетняй яна і побач не стаяла.



дзякуй

Любімы фільм.





І няхай хоць душу д'яблу прадае.

Я заракалася пісаць "прапаліціку", але тут, як кажуць, "цёпленькая пайшла". Нарэшце перад выбарамі можна пасьмяяцца. Такімі тэмпамі мы хутка дагонім братню Украіну, але, канешне, да іхняга цырку зь яйкамі ў парляманце нам далёка.

Раз кандыдаты ня здолелі сабе прыдумаць запамінальныя слоганы перадвыбарчай кампаніі, то за іх гэта зрабіў народ.

Для тых, хто ня ў тэме, раблю спасылачкі на першакрыніцы.

Помоги Романчуку - из гранаты вынь чеку!
“Граната ў акоп беларускай улады”

Міхалевіч - правадыр! Даляцім да чорных дыр!
“Месца для пачатку кампаніі Міхалевіч абраў досыць нечаканае — планетарый у парку Горкага.”

Сёння ў нашай хаце свята -
Завітаў Някляеў у хату.
Руку ціснуў, рагатаў,
Вершы доўгія чытаў.
Строга глянуў на кацятаў,
Даў марозіва дзіцяці,
Піва мне, жане - цвяты:
"Дайце вашы пашпарты!"
“Зеленые" просят ЦИК не регистрировать Некляева: он убил котенка”

Хадакоў прымае і начальнікаў,
Да яго ідуць і бомж і мент:
Знаюць, што Андрэй Алегыч Саннікаў
Ну ужо амаль што прэзідэнт!
“«Независимая газета»: Рекордсменом от оппозиции является Санников”

Куры нясуцца, камбайн не ламаецца,
радасна рохкаюць свін з парасём,
Родзіць пшаніца, як толькі з'яўляецца
ў нашым калгасе Рыгор Кастусёў!
“Давайце не ў гарадскую кватэру, а да нас у вёску. Мы лазню зацеплім, бліноў напячэм”.

Хто першы пачаў

Курорт, блін.

У выніку археалягічных раскопак у адной асобна ўзятай шафе ("Роман-газета" за 70-я, "Вокруг света" за 80-я, самвыдатаўскія салжаніцыны і падшыўкі рэпрадукцый з "Огонька") была знойдзеная паперка, на якой я не пазьней за пачатак 1999 года параўноўвала курсы даляра: нацбанкаўскі і чорны. Літаральна наступнае там напісана:

$1 = 630 000
$5 = 3 150 000
$10 = 6 300 000

1$ = 700 000
$10 = 7 000 000

Дзесяць баксаў - сем мільёнаў.